Silahını çekti ve vurdu. Hayatın beni sardığı o görkemli kolları bir anda kayboluvermişti. Yeni dünyama taze bir nefesle adım atmıştım.. Eflatunun çılgınlığı evreni çevrelemiş ve esen hafif rüzgar sanki alıp götürmüştü o anın acısını.. Ormandaki tek bir ağaç gibi ihtişamlı bu kalabalığın içinde yapayalnızdım. Ölüm müydü bu kadar tatlı olan yoksa hayat mıydı beni bu hayal dünyama asla ulaştıramayan?.. Anlamlandıramıyordum ölümü yine de şu anki şaşkınlığımdan..Bu düşünceler beynimi kurcalıyordu gürültünün benliğimde oluşturduğu sessizlikte. O an yumuşaklığı tenimi gıdıklayan zemine uzandım ve ölümle yalnızlığımın buluştuğu bu noktada hayallerimi kaybetmemek için gözlerimi iyice açtım..Çünkü ben ölüme meydan okumalıydım, küçük ellerimden kayıp giden büyük hayallerim için…
-puppet-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder