Endam

Ben bazen kendimi aynanın içinde kaybediyorum
Kırılıyorum bi taşla ve benliğimi öyle derin sorguluyorum ki
Bu vücut içinde ben olamam diyorum
Bi vücuda yakışık görüyor değilim kendimi, hayır
Ama bu çok farklı bi şey böyle kimlik kaybı mı desem
Uyanış mı nedir
Korkunç ama enteresan da aynı anda
Sorgulamak kendimi, güzel zannımca.
Güzel de neymiş o nası bi sıfat öyle?
Komik olma çocuk!
Kendimiz mi oluyoruz giydiklerimizle
Konuştuklarımızla, güldüklerimizle?
Yoksa başkalarını mı taklit ediyoruz.
Kurulu birer makine miyiz
Monotonluğunda hayatın, süresiz devam ediyoruz
Ya da sonunu bilmediğimizden öyle.
Ama ben çok meraklıyım
Böyle endişeli merak delirtir beni bazen
Bi gördüğünde kendini ağlarsın bu sefer o aynada
Hemde gerçekten ‘kendine’ bakarken.
Uyanış o zaman olur belki de...


-enginar kalbi-